Samsara Blues Experiment performs "Vipassana" live in Athens 27th of May

Το πάρτυ στη Βουλιαγμένη (1983)

Ιδιαίτερη μνεία απαιτεί η πρώτη μεγάλης κλίμακας συναυλία του, το περίφημο Πάρτυ στη Βουλιαγμένη, που έγινε στις 25 Ιουλίου του 1983 και συγκέντρωσε πάνω από 70.000 άτομα (άλλες εκτιμήσεις ανεβάζουν τον αριθμό στις 100.000).

...όσοι πηγαίνουν στη Βουλιαγμένη,

λέει ένας νόμος παλιός,

νύχτα με φεγγάρι κι είναι λίγο φτιαγμένοι,

πάντα τη βρίσκουν αλλιώς...

 Στο πάρτυ αυτό εμφανίστηκαν διαδοχικά οι Διονύσης Σαββόπουλος, Μαργαρίτα Ζορμπαλά, Βαγγέλης Γερμανός, Γιώργος Νταλάρας, Αφροδίτη Μάνου και Μαντώ, αποβιβαζόμενοι με ταχύπλοα στην πλωτή εξέδρα. Σε μια εποχή που ο όρος beach party δεν ήταν ιδιαίτερα γνωστός, αυτό το πάρτυ κατάφερε να δημιουργήσει το αδιαχώρητο σε όλη την παραλιακή λεωφόρο, από τη Βουλιαγμένη μέχρι τη Λεωφόρο Συγγρού.

Όχι άδικα, το Πάρτυ στη Βουλιαγμένη θεωρήθηκε το ελληνικό Woodstock και ο Λουκιανός Κηλαηδόνης με αυτήν την εκδήλωση ήταν ο πρώτος καλλιτέχνης που έβγαλε τις συναυλίες από τα γήπεδα και τα θέατρα, σε φυσικούς χώρους. Σύντομα το μουσικό αυτό πάρτυ βρήκε μιμητές με το υπαίθριο "Τριήμερο στο Άκτιο", μια ανάσα από το ομώνυμο αεροδρόμιο, δίπλα στην Πρέβεζα, όπως αναφέρει η Wikipedia.

Πηγή:

http://www.cnn.gr/style/politismos/story/66375/loykianos-kilaidonis-enas-ftoxos-kai-monos-kaoympoy

Tarja Live!

Crippled Black Phoenix Live!

Smoke the Fuzz Fest! Helen Money & Russian Circles

Smoke the fuzz fest!

Explosions in the Sky 16/10/16:

Συναυλία Λ.Παπαδόπουλος. Γ.Γιοκαρίνης Ν.Ζιώγαλας Γ.Μηλιώκας 14/10/16:

Russian Circles "309" - Empros Live Studio Sessions

Γιάννης Αγγελάκας, V.I.C, Παύλος Παυλίδης, Thee Holy Strangers, Sleepin Pillow, Βαγγέλης Μαρκαντώνη

Χαμός στο ελληνικό follow up του Release Athens

Από τους 

Το follow up του Release Athens, το οποίο παρακολουθήσαμε τις προηγούμενες ημέρες, χτυπούσε χθες βράδυ στους ήχους της εγχώριας μουσικής σκηνής, αποδεικνύοντας -για ακόμη μια φορά- πως τέτοιες διοργανώσεις σαν αυτή, αποτελούν -τουλάχιστον- περίτρανη απόδειξη πολιτισμού!

Από τη Θεσσαλονίκη και τα Γιάννενα ως την Αθήνα, ό,τι ζήσαμε χθες βράδυ μπορεί να το χαρακτηρίσει η μουσική συσπείρωση και η συγκίνηση. Από το Λονδίνο ως το Άμστερνταμ «εκείνο το τρένο που έβλεπε τα άλλα τρένα να περνούν» κατέληξε στην Αθήνα, σε μια σπουδαία «Γιορτή» για την ελληνική rock μουσική. Ναι, αναρριγήσαμε ακούγοντας τονΓιάννη Αγγελάκα να τραγουδά Τρύπες. Ναι, χορέψαμε με τον Παύλο Παυλίδη & B-Movies που μας ξεσήκωναν κάθε λεπτό της εμφάνισής τους. Ναι, αισθανθήκαμε στο πετσί μας την παράδοση της Ελλάδας που συναντά τον σκληρό ήχο, στο κλαρίνο των Villagers Of Ioannina City. Ζεσταθήκαμε με τους Thee Holy Strangers του Αλέξη Καλοφωλιά. Ηλεκτριστήκαμε με τους ενισχυτές των Sleepin Pillow και ήρθαμε πιο κοντά στα τραγούδια του Βαγγέλη Μαρκαντώνη!

Σε μια βραδιά-συνάντηση ορόσημο της εγχώριας σκηνής, με διαρκή κορύφωση, καλές προθέσεις και αυθορμητισμό, η μεγαλειώδης προσέλευση κόσμου έδειξε πως σε τέτοιους καιρούς κρίσης, στη συνείδησή μας ξαγρυπνά η φλόγα των ευγενών ποθών και της διάδρασης!!

Κ.Κ.

Υπό την ζέση του καυτού απογευματινού ήλιου, η σκηνή της Πλατείας Νερού, λίγο πριν τις 18:00, υποδέχτηκε τον Βαγγέλη Μαρκαντώνη. Μετρώντας ήδη τρία άλμπουμ με το συγκρότημα Ανοιχτή Θάλασσα, στους οποίους συμμετέχει ως μπασίστας, τραγουδιστής και δημιουργός των κομματιών, αλλά και έχοντας ολοκληρώσει τον πρώτο προσωπικό του δίσκο "Ξένη Γη", η εναρκτήρια μισάωρη παρουσία του στο μονοήμερο φεστιβάλ απέσπασε το χειροκρότημα όσων ήταν από κάτω.

Μαζί με τους μουσικούς που τον συνόδευαν και τις κοπέλες στα φωνητικά, το νεο-έντεχνο rock, με τον ελληνικό στίχο «μίλησε» σε όσους είχαν πάρει τις θέσεις των μπροστά και πέριξ του πάλκου για να τον ακούσουν. Με το τραγούδι του "Ο Φεβρουάριος Κι Εσύ" (Ostinato Rigore) κράτησε ένα ζωηρό tempo, όπως σχεδόν όλη του η εμφάνιση, προθερμαίνοντας την κατάσταση για τη συνέχεια!

Κ.Κ.

Οι πρώτοι Θεσσαλονικείς της βραδιάς ανέβηκαν στη σκηνή λίγο μετά το και μισή της έκτης απογευματινής, ώρας που δεν ευνόησε καθόλου την προσέλευση του κοινού που ήθελε να τους ακούσει. Η έντονη ζέστη και η απουσία σκιάς από την άλλη, ανάγκασαν όσους είχαν βρεθεί από νωρίς στην Πλατεία Νερού να «κρυφτούν» σε διάφορες γωνίες και να ακούσουν από μακριά. Η αποκαρδιωτική συγκέντρωση του κόσμου στην αρχή του set, αδίκησε ως εικόνα το οργιώδες, παγανιστικό folky/psychy rock των Sleepin Pillow, που, όμως, δεν έδειξαν να πτοούνται καθόλου και την ίδρωσαν τη φανέλα, κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Ο τραγουδιστής και frontman της μπάντας, Nomik και η φλογέρα έδωσαν πόνο και -σε συνδυασμό με την άριστη απόδοση ήχου και υπολοίπων πέντε μελών- «ανάγκασαν» καθήμενους και μη να πάθουν ηλίαση και να μαζευτούν μπροστά στη σκηνή μέχρι και το τελευταίο τραγούδι. Έξυπνη και ποιοτική επιλογή για άνοιγμα των V.I.C.

Ακούστηκαν -μεταξύ άλλων- τα: Black Sea / Superman's Blues / Rise / Bring The Sun Back / Amplifier In My Heart

Κ.Μ.

Είκοσι λεπτά μετά τις 19:00, ήτοι ακριβώς στην προαναγγελθείσα ώρα, τη σκηνή της Πλατείας Νερού κατέλαβε το ελληνικό supergroup των Thee Holy Strangers. Η επταμελής παρέα του Άλεξ Καλοφωλιά κατάφερε με τη μουσική πείρα της να μεταμορφώσει τα σκοτεινά αστικά της μπλουζ σε ανάλαφρες, δροσερές αύρες και να ταιριάξει απόλυτα το lap steel με το καλοκαιρινό σκηνικό, κάνοντας πολλούς να ψάχνουν επιτόπου από ποια άλλα φεστιβάλ θα κάνει ένα πέρασμα φέτος.

Κατά τη διάρκεια του ημίωρου set τους, μας παρουσίασαν κάποια από τα πιο uptempo τους τραγούδια, αφιέρωσαν το "Truth & Sorrow" στον πρόωρα χαμένο Νίκο Τριανταφυλλίδη και, δείχνοντας τον καλό τους εαυτό και εκτός Drive Tribe, κέρδισαν σίγουρα αρκετούς νέους ακροατές.

SETLIST

Infinite Sea
Fiery Road
Trouble On Trouble
Truth & Sorrow
The Edge ;
SP Blues

Κ.Μ.

Έχουν περάσει πολλά live από τότε που θυμάμαι τον Παύλο επάνω στο πάλκο, σε B-Movie(s) σκηνικό, να μετατρέπει την ενέργειά του σε τραγούδι εισπράττοντας απλόχερα την αγάπη του κόσμου. Εξ άλλου, το έχουμε ξαναπεί: Το κοινό του διαρκώς ανανεώνεται και εξαπλώνεται, δίσκο με τον δίσκο! Δεν κρύβω, λοιπόν, να πω πως ένοιωσα εκείνη την εφηβική συγκίνηση, ακούγοντάς τον, μ’ αυτήν την ιδιαίτερη φωνή και τη χαρακτηριστική του σκηνική παρουσία. Η αρένα είχε ήδη γεμίσει ασφυκτικά, από κόσμο. Το "Άλλη Μια Μέρα" μας χαιρέτησε λίγο πριν την δύση του ηλίου, περίπου στις 20:10, ενώ από 'κει και πέρα ακολούθησε ένα καταιγιστικό set μιάμισης ώρας, με τραγούδια τόσο από τον τελευταίο δίσκο "Μια Πυρκαγιά Σ’ Ένα Σπιρτόκουτο", όσο και από τη συνολική δισκογραφία του.

Το μάτι μας έπεσε στον Αλέκο Σπανίδη (ντράμερ) με μπλούζα Motorhead, ενώ το αφτί μας άκουγε τα "Τόσο Κοντά", "Το Τέλος Του Κόσμου", "Αερικό", "Στις Ακτές Του Παραδείσου", παιγμένα με μια καθάρια ένταση. Οι ζωντανές εμφανίσεις των Παύλου Παυλίδη & B-Movies εξελίσσονται σε εμπειρία, αφού έχουν την ικανότητα να διασκευάζουν τον εαυτό τους, αποδεικνύοντας εμπράκτως πως η μουσική, ωσάν ζωντανός οργανισμός, μεταμορφώνεται αναλόγως των περιστάσεων, προκαλώντας εκείνη την έκπληξη της πρώτης φοράς. Έτσι και χθες βράδυ, σχεδόν το μόνο που παρέμεινε ίδιο ήταν οι στίχοι των τραγουδιών, που τραγουδούσαν μαζί με τον κόσμο. Ανάμεσα σ’ αυτές τις «διασκευές» τα "Πάρε Με Μαζί Σου", "Ζεστός Αέρας", "Μόνο Αυτό", "Τώρα Αρχίζω Και Θυμάμαι", "Ό,τι Θες Εσύ", "Τροφή Για Τα Θηρία" της περιόδου 1995-2000, εμπλούτισαν την ήδη ηλεκτρισμένη uptempo ατμόσφαιρα. Το αποτέλεσμα δικαίωσε τόσο τους ίδιους, με τον Παυλίδη να μας ευχαριστεί για την όμορφη νύχτα, όσο κι εμάς που παρακολουθήσαμε τη φανταστική εμφάνισή τους, που δεν θέλαμε να τελειώσει!

SETLIST

Άλλη Μια Μέρα
Τόσο Κοντά
Άσε Με Εδώ
Το Τέλος Του Κόσμου
Μια Πυρκαγιά Σ’ ένα Σπιρτόκουτο
Αερικό
Στοιχειωμένο Σπίτι
Πάρε Με Μαζί Σου
Ζεστός Αέρας
Δεν Είμαι Από Εδώ
Στις Ακτές Του Παραδείσου
Μόνο Αυτό
Τώρα Αρχίζω Και Θυμάμαι
Ό,τι Θες Εσύ
Τροφή Για Τα Θηρία
Αρκεί Που Περιμένω

Κ.Κ.

Με σχεδόν δέκα χρόνια πορείας και δύο full length δίσκους, οι Villagers Of Ioannina Cityέχουν βρει φανατικούς οπαδούς, επιβεβαιώνοντας ότι η μουσική είναι ενιαία, αρκεί να αφήνεται στην αισθητική της δημιουργίας. Η εισαγωγή με το "Skaros" συσπείρωσε τους θεατές γύρω τους. Με τα οκτώ τραγούδια που μετρήσαμε, κατάφεραν να δημιουργήσουν μικρό πανικό στον ασφυκτικά γεμάτο χώρο της Πλατείας Νερού. Mε head banging, crowd surfing και φωτοβολίδες που άναψαν στα "Svarna" και "Ti Kako", οι VIC με το κλαρίνο και την τσαμπούνα έσμιγαν το folk ηχόχρωμα με την stoner τραχύτητα και έφεραν το παραδοσιακό στοιχείο της επαρχίας στην πρωτεύουσα.

Αργόσυρτοι, στιβαροί, όπως ακριβώς τα δημοτικά τραγούδια-μοιρολόγια της Ηπείρου, που διαφέρουν από εκείνα της υπόλοιπης Ελλάδας, οι VIC κράτησαν αμείωτο το ενδιαφέρον μας τη μία ώρα που έπαιξαν. Τη διασκευή στο κομμάτι των Rotting Christ "Lex Talionis" με τον δικό τους νέο-folk τρόπο, ενέταξαν -πλέον- στο set list τους και όχι αδίκως! Ο χαμός, λοιπόν, ακολουθούσε τα "Nova" και "Krasi", με τον κόσμο να τραγουδά τον κάθε στίχο, αλλά και να χορεύει τσάμικο!

Τα "Karakolia", για το «καραούλι» των δυνάμεων καταστολής, στο φινάλε, έτυχε αλλεπάλληλων ζητωκραυγών και χειροκροτημάτων, με το παρατεταμένο μουσικό του μέρος να μπλέκει το βασικό θέμα του παραδοσιακού τραγουδιού "Δω Στα Λιανοχορταρούδια" και να κλείνει τη δυνατή, εξαιρετική τους εμφάνιση.

SETLIST

Skaros
Nova
Lex Talionis (Rotting Christ cover)
Ehoes
Svarna
Ti Kako
Krasi
Karakolia

Κ.Κ.

Η ώρα ήταν λίγο μετά τις έντεκα και η σταθερότητα του προγράμματος, η ποιότητα των συγκροτημάτων και η θερμοκρασία που δεν έλεγε να πέσει με τίποτα στην Πλατεία Νερού, όλο το απόγευμα, είχαν εντυπωσιάσει τους χιλιάδες παρευρισκόμενους. Κάπου εκεί εμφανίστηκε και ο Γιάννης Αγγελάκας, με την καινούρια του μπάντα, σκοπεύοντας να κλείσουν με τον καλύτερο τρόπο μία εξαιρετική,σε όλα τα επίπεδα, βραδιά.

Μας χαιρέτησε με ένα λιτό και γραφικό πια «Γεια Σας» και απαίτησε "Δικαιοσύνη" ξεκινώντας έτσι το δικό του πάρτυ. Έχοντας μαζί πέντε ξεχωριστούς μουσικούς (δύο κιθάρες, ντραμς, σαξόφωνο και τρομπέτα) μας παρουσίασε την νέα οπτική / ακουστική που χρησιμοποιεί απο τα τέλη της περασμένης χρονιάς, στα ήδη γνωστά τραγούδια της σόλο καριέρας του όπως και σε μερικά απο την ένδοξη εποχή με τις "Τρύπες". Η συνέχεια έφερε τα "Αιρετικό" και "Τηλεντρόγκες" που με τη σειρά τους έφεραν το "Είμαι Τυχερός", τραγούδι που αφιέρωσε στο κοινό που παρακολουθούσε.

Ένα κοινό που δεν σταμάτησε λεπτό να χορεύει, να φωνάζει και να τραγουδάει τους στίχους, αψηφώντας την υπερβολική ζέστη όπως και τη χαμηλή σχετικά ένταση του ήχου. Αφού, λοιπόν, τραγουδήσαμε με όλη μας την ψυχή ότι ο "Χαμένος Τα Παίρνει Όλα", ο καλλιτέχνης μας ζήτησε να δείξουμε επιείκεια, καθώς θα έπαιζαν ένα καινούριο κομμάτι και δεν ήταν σίγουρος πόσο καλά προβαρισμένο το είχαν. Δυστυχώς, δεν συγκράτησα τον τίτλο (ίσως "Οι Ποιητές") ήταν, όμως, σίγουρα άλλο ένα τραγούδι, στα κλασσικά μοτίβα του Αγγελακά στιχουργικά και μουσικά που είναι καταδικασμένο να γίνει επιτυχία.

Αναμένουμε την επόμενη δουλειά του αφού έχουν περάσει πια τρία χρόνια από την "Γελαστή Ανηφόρα". Ένας δίσκος από τον οποίο έπαιξαν μόλις τρία τραγούδια, φαντάζομαι λόγω του κάπως περιορισμένου χρόνου που είχαν στη διάθεσή τους. Γι' αυτό δεν είχαμε και το καθιερωμένο encore μετά από δήλωση του Γιάννη ότι δεν θέλει να σπαταλήσει τον χρόνο με το να ανεβο-κατέβει τη σκηνή. Τότε ήταν που ακούστηκε το "Θα Ανατέλλω" με την τρομπέτα και το σαξόφωνο να κάνουν ένα «πέρασμα» από τα "Σιγά Μην Κλάψω" και "Ακούω Την Αγάπη" εκτός από την μελωδία που όφειλαν να εκτελούν. Αρκετά ευφάνταστη ιδέα, όπως και η εκτέλεση του "Ταξιδιάρα Ψυχή" μόνο με ένα γιουκαλίλι και τον κόσμο στα lead vocals. Το φεστιβάλ που είχε χαρακτήρα γιορτής έκλεισε και με τη "Γιορτή" από Τρύπες και με τις ευχές του καλλιτέχνη για ένα καλό καλοκαίρι.

Εν κατακλείδι, είχαμε ένα άκρως επιτυχημένο φεστιβάλ με ίσως τα πιο δυνατά "rock" ονόματα της εγχώριας σκηνής, με χιλιάδες κόσμου να το στηρίζει και μια άψογη διοργάνωση. Γεγονός που μας  δείχνει ότι θα ήταν καλό να υπάρχουν πιο συχνά τέτοια φεστιβάλ στην Αθήνα και όχι μόνο στην επαρχία.

SETLIST

Δικαιοσύνη
Αιρετικό
Τηλεντρόγκες
Είμαι Τυχερός
Άγρια Των Άστρων Μουσική
Μέσα Μου Ο Αέρας Που Φυσά
Απο Δω Και Πάνω
Ο Χαμένος Τα Πάιρνει Όλα
Νέο Τραγούδι (χωρίς τίτλο)
Σαράβαλο
Το Τραίνο
Σιγά Μην Κλάψω
Ακούω Την Αγάπη
Ταξιδιάρα Ψυχή
Δωσ' Μου Λίγη Ακόμα Αγάπη
Γλέντι
Πόθοι
Γιορτή

Πηγή:

http://www.rocking.gr/live/Giannis-Aggelakas-VIC-Paylos-Paylidis-Thee-Holy-Strangers-Sleepin-Pillow-Baggelis-Markantwnis--plateia-neroy-160616/27655

Μπαλάντες για φόνους - Όλα τα όμορφα

Η νέα Ελληνική μπάντα που συμμετέχει το πρώην μέλος των Διάφανων Κρίνων, Παντελής Ροδοστόγλου! Μελαγχολικές και νοσταλγικές μελωδίες, που τις συνοδεύουν με την ιδιότητα του εραστή, υπέροχοι στίχοι με ποιητική υπόσταση!

 

Live Review: Naxatras/ One Man Drop @ Death Disco, 22/5/2016

Written by  Μιχάλης Κουρής

Ο τυπικός αλλά τακτικός παρατηρητής των ελληνικών μέσων μουσικής πληροφόρησης (αν και το αυτό ισχύει και στα “ξένα” σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό) μπορεί με ευκολία να διακρίνει την αγωνία τους να εντοπίσουν - ει δυνατόν, πρώτα από όλους - το νέο underground (ξανά, χρησιμοποιούμε τον όρο για ευκολία μιας και το internet έχει φέρει τα πάντα στην “επιφάνεια”) όνομα που θα συναρπάσει το κοινό και θα αποτελέσει το επόμενο δυνατό χαρτί της ελληνικής σκηνής - ώστε όχι μόνο αυτή να βαυκαλίζεται για το υψηλό ποιοτικό επίπεδο της, αλλά και να αποδείξει σε ημετέρους και “εξωσχολικούς” πως έχει εμπορικά νόημα και ύπαρξης. Αναζητώντας λοιπόν τους νέους Planet Of Zeus και 1000mods και αναγνωρίζοντας το γκελ που έχει ο ήχος αυτός στην εγχώρια νεολαία τα τελευταία χρόνια, ασυναίσθητα τα αυτιά των ακροατών, απλών και ειδικών,, συγκεντρώνονται περισσότερο σε πιο heavy rock/psychedelic/stoner ακούσματα. Οι Θεσσαλονικείς Naxatras, ως εκπρόσωποι της “ταξιδιάρικης” πλευράς αυτής της τάσης, πέτυχαν από το πρώτο κιόλας άλμπουμ που κυκλοφόρησε μόλις πέρυσι (2015, για την ευκολία του αναγνώστη του μακρινού μέλλοντος) να αγγίξουν το ντόπιο κοινό χωρίς να κάνουν κάποια εξαντλητική διαφήμιση στο υλικό τους ή, ακόμη περισσότερο, χωρίς να έχουν πίσω τους κάποια εταιρία προώθησης που να τους βοηθήσει σε αυτό το έργο. Με την κυκλοφορία του δεύτερου δίσκου τους (ΙΙ τιτλοφορείται, μην ψάχνετε πρωτοτυπίες), η κάθοδος στην Αθήνα για την παρουσίασή του κρίθηκε επιβεβλημένη.

Οι One Man Drop μοιράζονται μέλη με τους Madleaf (ενώ μέχρι πριν λίγο καιρό ενεργό ρόλο έπαιζε σε αυτούς ο Διαμαντής Καζούρης των Make Believe) αλλά δεν σχετίζονται ηχητικά (και σωστά, αν με ρωτάτε, αλλιώς η ύπαρξή τους θα είχε λιγότερο νόημα). Δεν θα έπρεπε λοιπόν, στην support εμφάνισή τους στο live, να περιμένετε από αυτούς σκληρούς ήχους από το σεντούκι των heavy rock συγκροτημάτων, αλλά ένα psych rock με garage προσμίξεις, μία ιδέα grunge revival (ειδικά στα φωνητικά) και το ανάλογο fuzz-άκι, μία μίξη που εκ του αποτελέσματος φανέρωνε πως τα μέλη της μπάντας σέβονται και γνωρίζουν τα είδη με τα οποία καταπιάνονται. Αυτό άλλωστε φαίνεται και από το ομώνυμο ντεμπούτο τους, που κυκλοφόρησε λίγο πριν μπει το 2016 και περιήλθε με συνοπτικές διαδικασίες και χωρίς δεύτερη σκέψη στην κατοχή του γράφοντος μετά το live. Το άλμπουμ αποδόθηκε ζωντανά στην ολότητά του, με ελαφρώς περισσότερη ενέργεια και σαφώς περισσότερο groove, απόρροια του στιβαρού rhythm section της μπάντας. Στα θετικά θα πρέπει φυσικά να συμπεριλάβουμε και την πολύ καλή διασκευή (ίσον διασκευή με άποψη) στο Suspicious Minds του Elvis Presley. Οι νεότερες ηλικίες λογικά εκτίμησαν την όχι τόσο λαοφιλή μουσική άποψή τους, σίγουρα όμως όσοι είχαν μεγαλύτερη εξοικείωση με το psych rock θα ταυτίστηκαν περισσότερο. Η απόδοση της μπάντας βεβαίως δεν μπορούσε να τεθεί υπό αμφισβήτηση και κομμάτια όπως το 2 is 3, With You και Just Me δεν μπορούν (ούτε πρέπει) να περάσουν απαρατήρητα από κανέναν σοβαρό ακροατή του γενικότερου rock ήχου. Περιμένω να τους ξαναδώ ζωντανά, γιατί όχι σε ένα πιο “δικό τους” live.

Δεν μπορώ να γνωρίζω φυσικά τις προσδοκίες των μελών των Naxatras όταν ταξίδευαν προς την πρωτεύουσα, αλλά όσο νά ’ναι μία δικαίωση θα πρέπει να την ένιωσαν όταν αντίκρυσαν μπροστά τους ένα Death Disco γεμάτο από ακροατές κάθε ηλικίας. Άγουροι πιτσιρικάδες με “παρθένα” αυτιά μέχρι ώριμοι μεσήλικες που έχουν φάει τα χρόνια τους να ακούν ενδιαφέρουσες μουσικές, ξεπούλησαν τα εισιτήρια της συναυλίας, σε μια ημέρα μάλιστα που οι απεργίες των ΜΜΜ, η τυπική κυριακάτικη ραστώνη και η ανοιξιάτικη βροχή δυνητικά θα καθίσταντο ανασταλτικοί παράγοντες για την αθρόα προσέλευση. Τα συνεχή χαμόγελά της μπάντας, και ειδικότερα του μπασίστα Γιάννη Βαγενά που είχε αναλάβει το επικοινωνιακό κομμάτι σε σχέση με το κοινό, μόνο ικανοποίηση φανέρωναν για αυτό που βίωναν επί μιάμιση περίπου ώρα.

Στη μιάμιση λοιπόν αυτή ώρα της εμφάνισής των Naxatras ακούστηκαν τα περισσότερα δισκογραφημένα κομμάτια τους (ακόμη και μέσα από το ξεχωριστό στη δισκογραφία τους ΕΡ), παρέχοντας έτσι μία ολοκληρωμένη εικόνα της μπάντας. Από το εναρκτήριο Oort Cloud/Proxima Centauri ως το καταληκτικό crescendo (κι ας ξέφυγαν λίγο εκεί, συνεπαρμένοι από την στιγμή), με χαρακτηριστικότερους ενδιάμεσους σταθμούς το “post-apocalyptic blues” του Downer, την chill-out ατμόσφαιρα του Waves (που βρήκε ιδιαίτερα μεγάλη ανταπόκριση στο κοινό), το hit-άκι του τελευταίου δίσκου Sisters Of The Sun (που ακούσατε σε πρόσφατη εκπομπή μας) και το απαραίτητο/πολυαναμενόμενο I Am The Beyonder (με εμβόλιμο εκτός προγράμματος riff του Hassan I Sahbba στο κεντρικό σόλο, ελέω και των δύο εμφανίσεων των Hawkwind στην Ελλάδα), όλα τα κομμάτια παρουσιάστηκαν σε εξαιρετικές εκτελέσεις και με ήχο-κανόνι. Παρά το φαινομενικό χύμα της υπόθεσης, που ενδεχομένως προκύπτει από το μουσικό ύφος της μπάντας και τον τρόπο και χρόνο της ηχογράφησης των δίσκων, οι πολύ προσεγμένες trippy προβολές (που έμοιαζαν ταιριαστές για κάθε κομμάτι όπως προβάλλονταν στο backdrop του Death Disco και, πολύ σημαντικό, ΦΑΙΝΟΝΤΑΝ και δεν υπήρχαν απλώς για να αποτελέσουν άλλο ένα bullet στο βιογραφικό της μπάντας) με κύριο πρωταγωνιστή τη μάσκα που δεσπόζει στα εξώφυλλά τους, όπως και ο εξαιρετικός και στοχευμένος ήχος, έδειχναν πως δεν είναι ακριβώς η τύχη που ορίζει την πορεία τους, έστω κι αν οι ίδιοι υποστηρίζουν πως ο τρόπος που κινούνται στηρίζεται περισσότερο στον αυθορμητισμό.

Οι ψυχεδελικοί ήχοι που μας προσφέρει το βορειοελλαδίτικο τρίο εννοείται πως έχουν ξανακουστεί στο παρελθόν, ειδικά στα 60s και τα 70s - μιλάμε για σχεδόν μισό αιώνα πίσω - όπως αυτά πέρασαν στους νεότερους συνεχιστές (καλύτερα: αναβιωτές) του ύφους και διαμόρφωσαν τις σύγχρονες ψυχεδελικές τάσεις. Έτσι κι αλλιώς όμως σε ένα live δεν αναζητάς τόσο τη μουσική πρωτοτυπία όσο την ψυχική σύνδεση που έχουν οι μουσικοί με το υλικό τους και το κατά πόσο επιτυγχάνουν να την επικοινωνήσουν στους θεατές. Καθ΄όλα δικαιολογημένο λοιπόν που, μετά το τέλος της εμφάνισής τους, τα μέλη της μπάντας δεν προλάβαιναν να δέχονται συγχαρητήρια από φίλους και λοιπούς παριστάμενους. Το αθηναϊκό κοινό χάρηκε σίγουρα που είδε μία από τις πλέον ανερχόμενες (ό,τι κι αν σημαίνει αυτή η λέξη, εδώ που τα λέμε…) νέες ελληνικές μπάντες σε μία headline εμφάνιση τώρα που κινούνται ζεστά. Ελπίζουμε να τους δούμε ξανά στην πόλη μας. Τώρα που προλαβαίνουμε, γιατί ποιος ξέρει αν στο σύντομο μέλλον θα κάνουμε μαύρα μάτια να τους δούμε ζωντανά επειδή θα περιοδεύουν εκτενώς στο εξωτερικό (προσωπικά τους το εύχομαι).

Κείμενο: Μιχάλης Κουρής / Φωτογραφίες: Shanti Thomaidi

Τα νέα παιδιά από την Θεσσαλονίκη, εισέβαλαν στον χώρο του Live Club Death Disco, αποδεικνύοντας πως το ψυχεδελικό Rock κάνει ακόμα αισθητή την παρουσία του! Απολαύστε τους!

Πηγή:

http://soundgaze.gr/index.php/sunaulies/live-reviews/item/2310-naxatras-one-man-drop-death-disco-22-5-2016

Nazareth - This Flight Tonight (Austrian TV, 1975)

Ανεβάζουμε την ένταση με τους Nazareth! Κλασικό βρώμικο Rock 'n Roll, με βαριά φωνητικά και αρκετές κούφιες στις κιθάρες, στα χνάρια της Metal μουσικής.

Joan Baez - The Partisan (live in France, 1973)

Μια καταπληκτική ερμηνεύτρια, δίνει ρεσιτάλ στην Γαλλική τηλεόραση το 1973, με ένα τραγούδι ανατριχιαστικό! Αξίζει να σημειωθεί πως στους τελευταίους στίχους του τραγουδιού, οι οποίοι είναι στα Ελληνικά! φαίνεται για μια στιγμή στο στούντιο και η Μελίνα Μερκούρη. 

Bad Company - Feel like makin love (1975)

Για να παραμείνω στο ίδιο μουσικό μοτίβο, συνεχίζω με τους Bad Company, με ένα από τα καλύτερα τους κομμάτια. Γνήσιο κλασικό Rock, στα καλύτερά του! Κάποτε πριν από 20 χρόνια, τους γνώρισα μέσα από αυτό ακριβώς το βίντεο, από το μουσικό κανάλι Jeronimo Groovy TV. 

Free - All Right Now (Live Isle of Wight Festival August 1970, East Afton Farm, Freshwater)

Πριν τους Bad Company, υπήρξε ένα συγκρότημα από την Αγγλία με το όνομα Free. Ερμηνευτής ήταν ο εξαιρετικός Paul Rogers, μια απο τις καλύτερες Rock φωνές που υπήρξαν ποτέ, ο οποίος συνέχισε με τους Bad Company, μετά την διάλυση τους. Απολαύστε τους σε ένα σπάνιο Live, να ερμηνεύουν το χαρακτηριστικότερο κομμάτι τους.

Barclay James Harvest - A Concert For The People (1983)

Καταπληκτικό Live των Barclay James Harvest, στην Γερμανία το 1983. Όπως μαρτυρά και ο τίτλος του, ήταν αφιερωμένο στους ανθρώπους που ζούσαν στην άλλη πλευρά του τείχους του Βερολίνου.

Babe Ruth - Live in Montreal (1975)

Μένουμε στα 70's για να απολαύσουμε ένα Live των Babe Ruth! Η κλασική πλέον μπάντα που δεν κατάφερε να βγάλει πάνω από 2 μόλις δίσκους!

Genesis: Live (1973)

Ας παραμείνουμε στην Αγγλία, να παρακολουθήσουμε ακόμη μια ιστορική μπάντα, στο ίδιο επίπεδο με τους Pink Floyd, με αρκετά θεατρικά στοιχεία και επίσης μακρόσυρτα κομμάτια. Ο Peter Gabriel δίνει τον καλύτερο του εαυτό, πολλά χρόνια πριν οι Genesis μετατραπούν σε μια εμπορική μπάντα των 80's.

Pink Floyd - Live at Pompei (1972)

Έχοντας μια εμμονή με τις κλασικές πλέον μπάντες, δεν θα μπορούσα να παραλείψω ένα ιστορικό Live των Pink Floyd, εκείνο που έγινε στην αρχαία Πομπηία το 1972, με την ολική απουσία ακροατών! Επιστροφή στο παρελθόν με ορισμένα από τα καλύτερα μουσικά δημιουργήματα της ιστορικής μπάντας από την Αγγλία!