Δευτέρα 23 Νοεμβρίου 2015

Ωχρά Σπειροχαίτη - Οι κούφιοι άνθρωποι (Τhe hollow men)

Ένα από τα πιο αγαπημένα Ελληνόφωνα Rock σχήματα, είναι και οι Ωχρά Σπειροχαίτη, οι οποίοι τόλμησαν να μελοποιήσουν το ποίημα του T.S. Eliot, Τhe hollow men, και όπως φαίνεται το κατάφεραν, σε μια εξελληνισμένη απόδοση, με ανατριχιαστική ερμηνεία, και δυναμική όσο και μελαγχολική Rock εκτέλεση. Απολαύστε το σε ένα πραγματικά ταιριαστό βίντεο.


Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2015

Estas Tonne - The Song of the Golden Dragon

Οι μουσικοί του δρόμου είναι δίχως αμφιβολία, η καθαρότερη μουσικά καλλιτεχνική έκφραση, των ανθρώπων των μεγαλουπόλεων. Ο Luc που παρουσίασα πιο πριν, ήταν ο πρώτος καλλιτέχνης του δρόμου, που άκουσα και με μάγεψε πραγματικά, και έπειτα ξεκίνησα ένα υπέροχο μουσικό ταξίδι, μέσω του διαδικτύου, ώστε να ανακαλύψω και άλλους ταλαντούχους ανθρώπους. Ο Estas είναι ένας παθιασμένος κιθαρίστας, που έχει γράψει φανταστικά μακροσκελή  κιθαριστικά κονσέρτα. Απολαύστε τον!

Myrdhin - P.Lefevre - J-F.Roger (Live)

Συνεχίζω με ανάλαφρη μουσική, με την συνεργασία τριών υπέροχων μουσικών, τους οποίους συνοδεύει μια υπέροχη χορεύτρια!


Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2015

Zaz - Je Veux

Παραμένουμε στην Γαλλία με ελαφριά pop/Jazz μουσική, και το καλύτερο ίσως κομμάτι που έχει ερμηνεύσει η τραγουδίστρια Zaz, σε τρία υπέροχα βίντεο, με το δεύτερο κατά σειρά να είναι υποτιτλισμένο στα Ελληνικά.


Luc Arbogast - Nausicaa (La Moldau) + Game Of Thrones - Main Title Theme + Vox Clamantis

Και από τα δικά μας, μεταφερόμαστε εσπευσμένα στην Γαλλία με αφορμή τα γενέθλια του εξαιρετικού τραγουδιστή και συνθέτη Luc Arbogast! Ενός ανθρώπου που για 15 περίπου χρόνια, συνήθιζε να τραγουδά στον δρόμο, όπως και να πουλά τα άλμπουμ του, όπως κάνουν και πολλοί άλλοι εξαίρετοι καλλιτέχνες, που περιμένουν να αναγνωριστεί η προσφορά τους στον πολιτισμό!

Χρόνια σου πολλά Luc!


Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2015

Κώστας Τουρνάς - Απέραντα Χωράφια

Ήταν καιρός να επιστρέψουμε στο Ελληνόφωνο Rock, με αφορμή την χθεσινοβραδινή μουσική βραδιά, με τον παλαίμαχο Κώστα Τουρνά! Ο πρώτος του δίσκος είναι αναμφίβολα ο κορυφαίος της μουσικής του πορείας, το προσωπικό του στίγμα στην Ελληνόφωνη ελαφριά Rock  σκηνή. Ένα νεανικό έργο στο οποίο μας εξιστορείται η άχαρη πορεία προς την ενηλικίωση, και η διαπίστωση της πραγματικότητας της ζωής, η οποία έρχεται σε αντίθεση με τις προσδοκίες και τα νεανικά όνειρα, που είναι γεμάτα ελπίδα, για το μέλλον.


ΑΝΟΔΟΣ ΚΑΙ ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΨΥΧΕΔΕΛΙΚΟΥ ΡΟΚ

Μέσα στη δική μας «στρέϊτ» καθημερινότητα και στη σκληρο-υλιστική πραγματικότητα, όταν αναφέρουμε τη λέξη ψυχεδέλεια, ένα από τα πράγματα που μας έρχεται αμέσως στο νου είναι το ψυχεδελικό ροκ (psychedelic rock). Για πρώτη φορά εμφανίστηκε στην αμερικάνικη ροκ σκηνή στην δεκαετία του 1960, για να εξαπλωθεί πολύ σύντομα και στην Ευρώπη. Πρόκειται για ροκ μουσική, η οποία ήταν σε μεγάλο βαθμό εμπνευσμένη από τις παραισθησιογόνες ή  λεγόμενες «mind-expanding» ουσίες, όπως είναι η μαριχουάνα και το LSD.
Βγαίνοντας από την αφάνεια το 1966, το ψυχεδελικό ροκ έγινε το «soundtrack» μιας ευρύτερης πολιτιστικής εξερεύνησης και του λεγόμενου κινήματος των χίπις. Το επίκεντρο του αρχικά ήταν στην Δυτική Ακτή (West Coast) των ΗΠΑ, όπου οι πρώιμοι Grateful Dead ήταν ένα είδος «house band» και εμφανιζόταν στα λεγόμενα «Multimedia Happenings» και «Acid Test» του συγγραφέα Ken Kesey. Το 1967 στα Top Ten hit singles βρισκόντουσαν συγκροτήματα όπως οι Love, The Charlatans, The Doors και Jefferson Airplane. Το τελευταίο συγκρότημα με τα εντυπωσιακά κομμάτια Somebody to Love και White Rabbit σημείωσαν τεραστία  επιτυχία.
Η Γκρέης Σλικ, που έγραψε το White Rabbit (το ρεφρέν του οποίου λέει «δώσε τροφή στο μυαλό σου, τα ίδια λόγια που λέει το μικρό τρωκτικό στην Αλίκη του παραμυθιού, το φίδι στην Εύα αλλά και οι απανταχού σαμάνοι στους αιώνιους αναζητητές της άλλης διάστασης»), σε μία συνέντευξη το 1967 έλεγε : «Ο κύριος λόγος που έγραψα το White Rabbitείναι γιατί έπρεπε κάποιος να βγει, επιτέλους, και να μιλήσει ανοιχτά για τα ναρκωτικά… Η Αλίκη καταλήγει σε ένα χώρο για τον οποίον οι γονείς της δεν γνωρίζουν απολύτως τίποτα. Πρέπει μόνη της να βιώσει και να κατανοήσει το χώρο αυτό». Μερικά χρόνια αργότερα η τραγουδίστρια, βλέποντας ότι πολύ άνθρωποι είχαν παρεξηγήσει τα λόγια της, συμπλήρωνε: «Δώσε τροφή στο μυαλό σου, δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη κατέβασε όποιο ‘’fucking drug’’ βρεις μπροστά σου. Σημαίνει διάβασε, άκου και διάβασε!»
Στο μεταξύ, οι 13th Floor Elevators από το Τέξας έπαιξαν πολύ πιο dark, ψυχωτικό acid rock. Μετά από τα τέσσερα «εξωφρενικά» άλμπουμ, το 1969 ολοκληρώθηκε η πορεία τους. Μετά από λίγο ο πολύ καλός τους κιθαρίστας, ο Rocky Erickson, μπήκε στην ψυχιατρική κλινική. Ταυτόχρονα στην Ανατολική Ακτή των ΗΠΑ, στη Νέα Υόρκη, οι Velvet Underground συμβόλιζαν μία μηδενιστική cool εκδοχή της ψυχεδέλειας. Ήδη γνωστά ροκ συγκροτήματα, όπως οι Beatles, εισάγουν τα ψυχεδελικά στοιχεία στη μουσική τους βγάζοντας τα πολύ γνωστά σήμερα άλμπουμ: Revolver (1966), Sgt.Pepper’s Lonely Hearts Club Band (1967) και Magical Mystery Tour (1967). Και οι Rolling Stones εμφανίστηκαν  στη ψυχεδελική μουσική σκηνή όμως με το λιγότερο πετυχημένο άλμπουμ τους, το Their Satanic Majestic Request.
Ταυτόχρονα, στη βρετανική ροκ σκηνή αρχίζουν να βγαίνουν και ψυχεδελικά συγκροτήματα. Ξεχωρίζουν οι σουρεαλιστικοί και μινιμαλιστικοί Pink Floyd, που ένωσαν στην μουσική τους ένα νέο αυτοσχεδιασμό με ακουστικά πειράματα, δημιουργώντας τραγούδια πολύ μεγάλης διάρκειας. Ταυτόχρονα ενσωμάτωσαν την επιρροή της Beat ποίησης, όπως και της μοντέρνας τζαζ, αλλά αξιοποίησαν και ανατολίτικα μουσικά όργανα, όπως το ινδικό σιτάρ. Οι Pink Floyd έγιναν πολύ σύντομα ηγετικό συγκρότημα της βρετανικής σκηνής, και ακουγόταν στα πιο «in» ροκ κλαμπ του Λονδίνου, όπως ήταν το περίφημο London’s UFO Club, που προηγήθηκε από τα φεστιβάλ, όπως στο Glastonbury,  και στα χάπενινγκ, όπως στο14-Hour Technicolor Dream, που έλαβε χώρα στο ξενοδοχείο Alexandra Palace του Λονδίνου και προσέλκυσε μεγάλες διασημότητες, όπως ήταν ο John Lennon με την Yoko Ono και τον Andy Warhol.
Ο πρώτος συνθέτης και τραγουδιστής των Pink Floyd, ο Syd Barret, του οποίου η οραματική φαντασία κατέληξε τραγικά σε σχιζοφρένια, ακολούθησε με ενθουσιασμό την «ηθική της μουσικής εξερεύνησης και πειράματος». Το πρώτο τους άλμπουμ, το Τhe Piper of the Gates Dawn (1967), είναι αισθησιακό, υπνωτικό, που σε έκανε να «χάνεις το έδαφος κάτω από τα πόδια σου» και ήταν το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της ψυχεδελικής εποχής. Οι υπόλοιπες δραστηριότητες της ψυχεδελικής ροκ σκηνής της Βρετανίας, αναπτύχθηκαν από τη περιθωριακή «freak» σκηνή (δηλαδή των χίπις που παίρνουν ναρκωτικά), περιλαμβάνοντας τους πρωτοποριακούς  Soft Machine, τους  Crazy World, The Nice και το μεγαλύτερο συνειδητά πολιτικό αναρχικό γκρουπ, οι Tomorrow. Ενώ μονάχα μερικά ψυχεδελικά συγκροτήματα διάρκεσαν περισσότερο από ένα ή δύο άλμπουμ, η επίδραση αυτού του μουσικού κινήματος έφερε ολόκληρη επανάσταση στη μόδα, στην τέχνη της αφίσας και τις ζωντανές παραστάσεις.  Είχε μεγάλες επιρροές στην μετέπειτα Heavy Metal μουσική, όπως και στις Progressive και Art Rock μπάντες, που αναπτύχθηκαν από τα ψυχεδελικά συγκροτήματα, όπως οι Emerson, Lake and Palmer  και οι Τangerine Dream. Περισσότερο όμως απ’ όλα η επιρροή της ψυχεδελικής ροκ μουσικής ήταν ολοφάνερη στα μετέπειτα κινήματα του Punk, Rap, Trip-hop, που είναι ένα μείγμα του Hip-hop και της σύγχρονης ψυχεδέλειας.
Για πολλούς η άνθηση του κινήματος της ψυχεδελικής υποκουλτούρας στις δεκαετίες του 1960 και 1970 δεν ήταν παρά μια μετεξέλιξη του ρομαντικού κινήματος του 19ου αιώνα, πυρήνας της οποίας ήταν η «οπιούχα κουλτούρα».



http://enallaktikidrasi.com/2013/08/psyxedeleia/